พรุ่งนี้ต้องกลับไปบ้านนอกแล้ววว คิดแล้วก็เบื่อจังเลย

เมื่อเช้านี้ตื่นตั้งแต่ตีสองครึ่ง (นอนเที่ยงคืน) เพราะม่าม๊าต้องขึ้นเครื่องตอนหกโมงครึ่ง เราเลยกะไปให้ถึงตอนตีสึ่ (จะพากันเช้าไปไหนเนี่ย) พอไปถึงก็เห็นคนเข้าแถวยาวมากกกกก หูยยยยยย นึกว่าตัวเองมาเช้าสุดแล้วนะเนี่ย!?! เห็นมีพวกอพยพจะไปเมกาด้วย กลุ่มใหญ่เลย สงสัยจะเป็นพวกไทยโม้งล่ะมั้ง บางคนก็พูดไทยไม่ได้ เลยทำให้การเช็คอินดำเนินไปได้ช้ามากๆๆๆๆๆๆ ...ดีนะเนี่ยว่ามาแต่เช้า

พอม่าม๊าเข้าข้างในเราก็นั่งเท็กซี่กลับ Siam Novotel เพื่อ ............ นอนต่อจนสี่โมงเช้า LoL อดทานอาหารเช้าฟรีเลย   นั่งเล่นนอนเล่นจนบ่ายสาม ก่อนจะอาบน้ำแต่งตัว แล้วก็เดินไปแลกเงินที่ super rich สีเขียว เหรตดีที่สุด แต่ก็ได้ต่ำกว่าคราวที่แล้วตั้ง 1 บาทเต็มๆแหนะ เซ็ง

เดินแพลตตินั่มก็ไม่หนุกเลย ทั้งๆที่มะก่อน ตอนที่มาเมืองไทยครั้งแรก จำได้ว่าเราชอบห้างนี้มากๆ เดินได้ทั้งวัน อยากได้ไปซะทุกอย่าง แต่วันนี้ทำไมไม่มีความรู้สึกนั้นเลยนะ มองเสื้อผ้าตัวไหนก็ไม่มีตัวไหนสวยเลยอ่า แง๊วๆ ...นี่เราเป็นอะไรไปเนี่ย???

สุดท้ายได้โลชั่นทาผิว Jergens Ultra Healing มาขวดนึง จ่ายไป 590 บาท พระเจ้าจ๊อดมันแพงมากเป็นเท่าตัวเลย ซื้อเมืองนอกไม่ถึง 300 บาทนะยี่ห้อนี้ ส่วนนีเวียเมืองนอกแพง แต่ทำไมเมืองไทยขายถูกกว่า??? แต่ก็ชั่งมันเหอะ มันคงขึ้นอยู่กับสถานที่ที่ผลิต และการขนย้ายสินค้ามั้งเน๊อะ ก็ได้แต่หวังว่า Jergens แพงๆขวดเนี๊ยะ จะทำให้ผิวเราชุ่มชื้นนนนนนขึ้นมาบ้าง เพราะตอนนี้ผิวแห้งมากกกกกกกกกกก (แต่หน้ามัน)

มรสุมชีวิตนี่มันจะมาเป็นระรอกระรอกจริงๆนะ ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ ผ่านไปได้เรื่องนึง เรื่องสองก็ไล่มาติดๆเลย แต่ก็เอานะ ถือว่าฝึกความอดทนกันไป  ตอนนี้กำลังสร้างบ้าน (ที่ไทย) ตอนแรกตั้งงบไว้ ล้านห้า แต่เอาเข้าจริง เซ็นสัญญาไปสองล้านห้า ???? บานกันไปล้านนึงเลยทีเดียว ยังไม่รวมตบแต่งภายในด้วย (สงสารแม่อยู่เหมือนกันนะ แต่แม่บอกไม่เป็นไร ทำแล้วก็เป็นของเรา ถือเงินไว้ก็มีแต่คนขอใช้เฉย...เอานะชิวๆ ไว้เราหาได้ค่อยเอามาคืนแม่) บ้านเสร็จกะแต่งงาน ฝ่าฝันอุปสัคมาหมดแล้ว แต่ก็มาสะดุดเพราะไม่มีฤกษ์งามยามดีที่สดวกกับทุกๆฝ่ายเลย

ฤกษ์เร็วสุดคือมกราจะถึงนึ้ ซึ่งบ้านเสร็จไม่ทันแน่นอน แม่ก็จะกลับพรุ่งนี้แล้ว แล้วจะให้บินมายังไงแค่เดือนเดียวเอง
เดือนมีนาที่ตั้งใจไว้ ตามความเชื่อของศาสนาพราหมณ์ก็ดันไปตำดาวเพดานอีก แต่งไปไม่คนใดคนนึงแหระจะต้องตาย บ้านใหม่ก็ขึ้นไม่ได้อีก ของแบบนี้ไม่เชื่อแต่ก็ไม่ลบหลู่ และผู้ใหญ่จะได้สบายใจทั้งสองฝ่ายด้วย รอกันต่อไป
เดือนพฤษภาก็เช่นกันตำดาวเพดาน
ที่ได้คือเดือนกันยา แต่แม่ไม่ว่าง ติดงานยาวววววววว งานแต่งแม่เจ้าสาวไม่มา???
สุดท้ายต้องเป็นเดือนพฤษจิกา โอเคทุกฝ่าย และหวังว่าเมื่อถึงวันนั้น จะไม่มีการเลื่อนอีก

ตั๋วกลับไทยคอนเฟริ์มแล้ว วันที่ 14 เดือนหน้านี้ การกลับไทยครั้งนี้ จุดประสงค์หลักคือไปพักสมอง และผ่อนคลายจิตใจอันขุ่นมัวของเราในขณะนี้ ก็ไปนานอยู่เหมือนกันนะ ปรกติจะไปไม่เกิน 3 เดือน แต่คราวนี้ไป 6 เดือนเลย คิดแล้วก็ใจหายเหมือนกันนะ เพราะกลับไปแล้ว และเมื่อกลับมา ที่ที่เราเคยอยู่ เราก็จะไม่ได้อยู่แล้ว คนที่เคยอยู่ด้วยกัน และคิดว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไป ก็จะไม่ได้อยู่ด้วยแล้ว ... แต่ช่างมันเหอะ คิดไปก็ร้องไห้เปล่าๆ ไม่มีอะไรดีขึ้นมา ... อีกไม่กี่อาทิตย์จะเดินทางแล้วหละ แต่เราก็ยังเก็บของไม่เสร็จเลย ยิ่งเก็บห้องยิ่งรก เฮ้อออ สงสัยจะได้เก็บทิ้งซะละมั้ง ไปเริ่มต้นใหม่ ของเก่าก็น่าจะเก็บทิ้งให้หมดซะเลย

พรุ่งนี้เว็ปจะโดนลดพื้นที่แล้ว ไมรู้ที่ทำไปจะถูกลบหมดเลยป่าว งืมๆ ไม่อยากจ่ายเงินด้วย เพราะได้ไม่คุ้มเสียแน่นอน เฮ้อออ ทำใจ ... วันนี้ว่าง แล้วก็ถูกปล่อยให้อยู่บ้านคนเดียว นอนเต็มที่ตื่นเอาเกือบเที่ยงเลยแหระ ตื่นมาก็คุยกะดาร์ลิ้งสองชั่วโมงได้ แบ็ตเค้าจะหมดก็เลยต้องวาง วันนี้คุยแต่เรื่องเครียดๆทั้งนั้นเลย แต่เราไม่คิดมากหรอก ปัญหาแค่นี้จิ๊บจ๊อย เพราะเราผ่านปัญหาใหญ่กว่านี้มาแล้ว เราคงปลงแล้วกับทุกอย่างที่จะเกิดขึ้นในอณาคตละมั้ง ...บวชชีเลยดีมั๊ย?????????

หลังจากวางสายก็อาบน้ำแต่งตัว ได้โอกาสเอาแบ้งใหม่ cover fx มาลองพอดี เนียนดีนะ แต่ก็ไม่เนียนเหมือนตอนที่บีเอลองให้ (ทำไงน๊อถึงจะแต่งหน้าเก่งๆ ฮื้อออ) จากนั้นก็ไปทำธุระที่ธนาคารนิดหน่อย ตอนกลับแวะร้านสดวกซื้อ จึงได้รู้ว่า หวย Super7 ที่เราชอบเล่น เค้าขายให้ลุ้นแจ็คพ็อตวันศุกร์นี้จะเป็นงวดสุดท้ายแล้ว ก็เลยซื้อมาลุ้นด้วยหนึ่งใบ! 21 ล้านเหรียญแหนะ ขอให้ถูกทีเถอะ เพี๊ยง!!!

ช่วงนี้เจอมรสุมชีวิต ชนิดที่ตัวเราเองยังคิดว่า นับจากนี้ต่อไป คงจะไม่มีอะไรทำให้เราเสียใจ เจ็บใจ เศร้าใจ ไปมากกว่านี้อีกแล้ว (ถ้าแต่งงานแล้วแฟนไปมีบ้านเล็กบ้านน้อย มันก็คงไม่เจ็บไปมากกว่าเรื่องนี้แล้วแหละ) ...เรานอนร้องไห้มาเป็นอาทิตย์แล้ว ตื่นตอนเช้ามาน้ำตาก็ไหลอีก ในหัวมีแต่คำถาม ทำไม ทำไม และ ทำไม เราหวังว่าสักวันนึงเราจะทำใจ และยอมรับมันได้... และจากเหตุการณ์นี้ นับจากเดือนหน้าเป็นต้นไป การณ์ดำเนินชีวิตของเราก็จะต้องเปลี่ยนไปด้วย ซึ่งเราเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเราจะดำเนินมันไปยังไง สับสนไปหมด เหมือนถูกปิดตาแล้วโดนทิ้งให้อยู่บนเรือกลางทะเลคนเดียวยังไงยังงั้น หาทางขึ้นฝั่งไม่ถูก ...อะไรที่ว่าแน่ สุดท้ายแล้ว มันก็ไม่แน่ไม่นอนเลยจริงๆ

เมื่อวานเปิด USD bank account แบบงงๆ เนื่องจากนั่งดูของใน Ebay ซึ่งราคาจริงเป็น USD แต่เค้าก็มีเป็น CAD ให้ดูด้วย USD เป็นราคาคงที่ แต่ไอ้ CAD เนี่ยมันลดลงลดลงทั้งอาทิตย์เลย เราเลยคิดว่า เฮ้ยยย เดี๋ยวมันต้อง 1:1 อีกรอบแน่ๆ คราวนี้ล่ะเราจะแปลงเงิน( เกือบ )ทั้งหมดที่มีให้เป็น USD ซะ พอเห็นกำไร ค่อยแปลงกลับมาเป็น CAD เหมือนเดิม และวิธีที่ง่ายที่สุด ก็คือการเปิดบัญชีนั่นเอง เพราะทำเองได้รวดเร็วมากๆ เพียงแค่มีเน็ตเท่านั้น เมื่อเรท 1:1 มาถึง เราจะได้ไม่พลาดเหมือนคราวที่แล้วอีก! ...เมื่อวานก็เลยเปิดบัญชีเองเลย ด้วยการ log in เข้าไปทำผ่านเน็ต ทำเองก็ได้ง่ายจัง ไม่ต้องไปแบงค์ให้ยุ่งยาก อิอิ 

เฮ้ออออออ เห็นเราลั้นลาลั้นลา แบบนี้ จริงๆแล้ว มีเรื่องทุกข์ใจเรื่องใหญ่มากๆอยู่สองเรื่องล่ะ
(บอกได้แค่นี้จริงๆ)

ช่วงนี้งานยุ่งๆ วันหยุดก็ไม่ค่อยจะมี สิบสี่วันที่ผ่านมาทำงานทุกวันเลย เพิ่งได้หยุดก็วันนี้ (July 13) เลยได้โอกาสไปทำการ renew health card ก่อนที่มันจะหมดอายุ แล้วก็เลยเถิดเตลิดไปช๊อปปิ้งมอล์ล ซึ่งเค้าเซลกันกระหน่ำทั้งห้าง ไม่รู้เนื่องในโอกาศอะไรนักหนา ตัวอย่างเช่น หนังสือเล่มล่ะสิบกว่าเหรียญ ขายสี่เล่มสิบเหรียญ!! เราจึงซื้อมาสี่เล่ม จากนั้นก็ไปลูบๆคลำๆเครื่องสำอางเล่นที่ Sephora ซึ่งไม่ยอมลดราคากะเค้า ในใจเลยคิด ซื้อ หรือ ไม่ซื้อดีนะ? ส่วนมือก็หยิบแล้วก็วาง หยิบแล้วก็วาง สุดท้ายกลั้นหายใจ และถอนหายใจลึกๆ ตัดสินใจ...ไม่เอา! แล้วก็เดินหน้าเชิดออกมา ...ภูมิใจมาก ไม่คิดว่าตัวเองจะทำได้ งุงิงุงิ (แต่ก็ไปเสียที่อื่นอยู่ดี )

__________
สุดท้ายไปดูแหวนเพชร ซึ่งก็ on sale เหมือนกัน สรุปได้ว่า .75 carat กำลังงามสำหรับนิ้วเรา ก่อนหน้าอยากได้ setting เป็น platinum ง่ะ แต่เค้าบอกว่าถ้าเป็น platinum ก็ double the price เลย แล้วก็ต้องสั่งเอาด้วย แง๊วๆ งั้นไม่เป็นไรนะตะเองเค้าเอา white gold กะได้ (เฮ้อออ ไม่เคยรู้มาก่อนเลย ว่า platinum มันจะแพงยังกะเพขรขนาดนี้)

ได้รับของจากสิงคโปร์วันนี้เอง ดีใจได้ของตามต้องการ แต่ก็เสียใจที่จ่ายแพงกว่าราคาที่ควรจะเป็น และเซ็งมากที่เพิ่งรู้ว่าเราจะได้กลับไทยอีกครั้ง ถ้ารู้ก่อนนี้ก็จะไม่สั่งจากสิงคโปร์ รอไปซื้อเองที่ไทยถูกกว่าตั้งเท่าตัว ฮื้ออออ สองวันมานี่มีแต่ข่าวการจากไปของไมเคิล แจ็คสัน จะว่าไปแล้วก็น่าใจหายเหมือนกันนะ

...ช่วงนี้ยุ่งๆ ไม่ค่อยมีอะไรให้บรรทึกเท่าไหร่เลย เพราะการดำเนินชีวิตช่วงนี้ซ้ำซาก จำเจ และ น่าเบื่อมาก เมื่อสองสามวันก่อนถึงกะร้องไห้ในโทรศัพท์ใส่คุณแฟนเลย ไม่รู้ซิ ใครไม่มาเป็นเราก็ไม่รู้หรอกว่าเราอัดอั้นตันใจแค่ไหนกับทุกวันนี้ แม้แต่คนใกล้ชิดอย่างแม่กับแฟน เราก็ไม่มั่นใจว่าพวกเขาจะรู้ถึงความรู้สึกแบบนี้ของเรา ที่เราอยู่ตรงนี้ทุกวันนี้ได้ มีสิ่งเดียวที่รั้งเราไว้ก็คือคิดถึงอณาคตเข้าไว้ (เราจะต้องอยู่ตรงนี้เพื่อเงิน เงิน เงิน ทนอีกปี สองปี แค่นั้น แล้วทุกอย่างจะดีเอง) ...ไม่งั้นเราคงติดปีกให้ตัวเอง ล่องลอยไปไหนต่อไหนไกลแล้ว