ช่วงนี้เจอมรสุมชีวิต ชนิดที่ตัวเราเองยังคิดว่า นับจากนี้ต่อไป คงจะไม่มีอะไรทำให้เราเสียใจ เจ็บใจ เศร้าใจ ไปมากกว่านี้อีกแล้ว (ถ้าแต่งงานแล้วแฟนไปมีบ้านเล็กบ้านน้อย มันก็คงไม่เจ็บไปมากกว่าเรื่องนี้แล้วแหละ) ...เรานอนร้องไห้มาเป็นอาทิตย์แล้ว ตื่นตอนเช้ามาน้ำตาก็ไหลอีก ในหัวมีแต่คำถาม ทำไม ทำไม และ ทำไม เราหวังว่าสักวันนึงเราจะทำใจ และยอมรับมันได้... และจากเหตุการณ์นี้ นับจากเดือนหน้าเป็นต้นไป การณ์ดำเนินชีวิตของเราก็จะต้องเปลี่ยนไปด้วย ซึ่งเราเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเราจะดำเนินมันไปยังไง สับสนไปหมด เหมือนถูกปิดตาแล้วโดนทิ้งให้อยู่บนเรือกลางทะเลคนเดียวยังไงยังงั้น หาทางขึ้นฝั่งไม่ถูก ...อะไรที่ว่าแน่ สุดท้ายแล้ว มันก็ไม่แน่ไม่นอนเลยจริงๆ